Ogrzewanie kominkowe w domach jednorodzinnych.

Ciepłem z kominka można ogrzać cały dom.

Rosnące ceny gazu i oleju sprawiły, że powstały kominki, które są nie tylko atrakcyjnymi ozdobami salonów, ale też efektywnymi źródłami ciepła. Kluczem było skonstruowanie palenisk zamkniętych, czyli wkładów kominkowych, i rozprowadzanie powstającego w nich ciepła za pomocą czynnika grzewczego: wody lub powietrza.

Wkłady kominkowe z płaszczem wodnym nie wymagają odrębnego systemu rozprowadzania ciepła - podłącza się je do zwykłej instalacji c.o. Inaczej jest z kominkami grzejącymi powietrze: te wymagają systemu kanałów do jego rozprowadzania, czyli DGP (skrót od dystrybucji gorącego powietrza).

Kominek podłączony do centralne ogrzewania

Kominek może stanowić źródło ciepła dla tradycyjnej instalacji centralnego ogrzewania - zarówno grzejnikowej, jak i ogrzewania podłogowego. To wymaga jednak zastosowania tzw. kominka z płaszczem wodnym. W kominkach tych tylko niewielka część ciepła (10-20%) jest przekazywana na zasadzie promieniowania, głównie przez szybę. Cała reszta to ciepło przekazywane wodzie, która napływając między ścianki płaszcza otaczającego komorę paleniskową kominka, odbiera od nich ciepło, a następnie przekazuje je do instalacji grzewczej.

Dużą zaletą kominków z płaszczem wodnym jest to, że mogą być zarówno podstawowym, jak i wspomagającym źródłem ciepła w instalacji c.o. W naszym klimacie znacznie częściej stosuje się to drugie rozwiązanie: kominek współpracuje wówczas ze zwykłymi urządzeniami grzewczymi, jak na przykład kocioł gazowy, olejowy czy elektryczny. Nad funkcjonowaniem całego układu grzewczego czuwa układ automatyki - kiedy grzeje kominek, wyłącza on drugie źródło ciepła, a ponownie włącza je wtedy, gdy temperatura wody dopływającej z kominka spada poniżej zadanej wartości.

Rodzaj instalacji.

Kominki z płaszczem wodnym są przeznaczone do ogrzewania wody we wszystkich typach instalacji c.o. z wymuszonym obiegiem czynnika grzewczego - a więc aby mogły pracować, konieczna jest pompa zasilająca. Zgodnie z obowiązującymi przepisami kominki, podobnie jak wszystkie urządzenia grzewcze na paliwa stałe, mogą pracować tylko w tzw. instalacji typu otwartego, czyli zabezpieczonej otwartym naczyniem wzbiorczym. Rozwiązanie to pociąga jednak za sobą pewne konkretne ograniczenia, na przykład w wyborze głównego urządzenia grzewczego, bo do pracy w takich instalacjach są przystosowane tylko niektóre kotły gazowe i olejowe.

Dlatego też znacznie częściej stosuje się rozwiązanie polegające na połączeniu dwóch typów instalacji: typu otwartego - z kominkiem, i typu zamkniętego, w której są kocioł i grzejniki (możliwe również ogrzewanie podłogowe). Rozwiązanie takie zwiększa nieco koszty inwestycyjne, bo wymaga zamontowania elementów umożliwiających połączenie ze sobą dwóch różnych typów instalacji (m.in. specjalnego wymiennika ciepła), ale za to przynosi wymierne korzyści.

Sterowanie.

Zaletą kominków z płaszczem wodnym jest to, że ich wydajność można dostosować do zmieniającego się zapotrzebowania na ciepło. Odbywa się to automatycznie w wyniku dostarczania różnej ilości powietrza do spalania. Najlepszą regulację ogrzewania zapewniają kominki, w których powietrze jest dostarczane przez specjalny wentylator. Dopływ powietrza reguluje się w nich przez zmianę prędkości obrotowej wentylatora i jest sterowany elektronicznie. Daje to możliwość dość dokładnej kontroli spalania i ustawiania wydajności kominka. W zależności od zapotrzebowania na ciepło temperatura wody w instalacji grzewczej może się zmieniać od 40 do 80°C.

Ogrzewanie systemem DGP

Ciepło w kominkach zamkniętych nie jest oddawane przez promieniowanie, lecz za pośrednictwem czynnika grzewczego, jakim jest powietrze. Ogrzewa się ono opływając rozgrzany wkład, a następnie specjalnymi izolowanymi kanałami o średnicy od 100 do 160 mm może być rozprowadzane na dalsze odległości. Na zakończeniach kanałów, które mogą się znajdować zarówno w ścianach (nad podłogą lub pod sufitem), jak i w suficie, umieszcza się kratki wentylacyjne z regulacją lub anemostaty. W taki sposób, w zależności od rodzaju zastosowanego obiegu powietrza, kominkiem zamkniętym można ogrzać od kilku do kilkunastu pomieszczeń.

Obieg naturalny.

W systemie z obiegiem naturalnym wykorzystywane jest zjawisko konwekcji, czyli unoszenia się gorącego powietrza w obudowie kominka. Uchodzące ku górze powietrze jest rozprowadzane kanałami do innych pomieszczeń. Zaletą obiegu naturalnego jest niezawodność (bo system nie jest zasilany energią elektryczną) i stosunkowo niewysokie koszty inwestycyjne, wadą zaś to, że nie można tym systemem ogrzewać więcej niż trzech-czterech pomieszczeń, a powietrze może być rozprowadzane najwyżej na odległość 3 m od kominka.

Obieg wymuszony.

Znacznie większe możliwości ogrzewania daje zamontowanie w systemie ogrzewania kominkowego specjalnie wygłuszonej turbiny elektrycznej, wymuszającej przepływ gorącego powietrza. Zależnie od rodzaju zastosowanej turbiny systemy działają na zasadzie:

• ciśnienia wytwarzanego przez turbinę umieszczoną pod wkładem - takie rozwiązanie z wykorzystaniem tzw. turbin nadmuchowych na zimne powietrze ma mniejszą wydajność i przepustowość (do 150 m3/godz.);
• podciśnienia wytwarzanego przez turbinę umieszczoną nad kominkiem - turbiny te mają przepustowość nawet do 600 m3/godz. i są w stanie rozprowadzić powietrze nawet do ośmiu-dziesięciu pomieszczeń.

Dla właściwego funkcjonowania ogrzewania kominkowego bardzo ważna jest możliwość swobodnej cyrkulacji powietrza - to już ogrzane, które systemem kanałów dociera do pomieszczeń, po schłodzeniu musi mieć możliwość powrotu do pomieszczenia z kominkiem. Najłatwiej zapewnić to pozostawiając około 2-centymetrowe szczeliny między drzwiami a podłogą.